Historia

Wieś Baworowo stanowiła pierwotnie odrębną miejscowość. Po II wojnie światowej została ona przyłączona do Leśnej, stając się dzielnicą tego miasta. Dobra ziemskie wsi Baworowo stanowiły od roku 1806 /lub 1821/ własność rodziny von WIFFING, z której Adolf von Wiffing wzmiankowany jest w 1876 roku. Majątek po Adolfie odziedziczyła w dniu 4 maja 1880 roku jego córka Maria Haugwitz. Po śmierci Marii dobra przeszły na własność jej syna Wilhelma von Haugwitz i pozostawały w jego rękach do czasów II wojny światowej.

 

Pałac położony przy ul. Baworowo 20 w Leśnej jest trzykondygnacyjnym, częściowo podpiwniczonym budynkiem, założonym na planie prostokąta. Trzynastoosiowa fasada i przeciwległa do niej, także 13-osiowa fasada ogrodowa posiadają pośrodku trzykondygnacyjne ryzality, zwieńczone trójkątnymi naczółkami. Okna mają proste obramienia, jedynie w drugiej kondygnacji ryzalitów zostały zwieńczone arkadą. Elewacje boczne są 5-osiowe. Narożniki budowli wzmocniono kanelowanymi lizenami. Wewnątrz pałacu układ pomieszczeń jest korytarzowy z obszerną sienią pośrodku, wspartą na toskańskich kolumnach.

 

Na podstawie występujących elementów architektonicznych można określić, że pałac zbudowany został około roku 1800, przy czym w II połowie XIX wieku oraz w wieku XX poddano go przebudowie.

 

Pałac elewacją frontową zwrócony został na północ w stronę obszernego dziedzińca folwarcznego, wokół którego zgrupowano budynki gospodarcze. Od południa do elewacji tylnej pałacu, wzbogaconej po tej stronie o ryzalit, przylega formowana prostokątna platforma, schodząca niewielką skarpą w stronę płaskiego, bezdrzewnego terenu o planie zbliżonym do prostokąta. Na terenie tym istniał niewątpliwie ogród ozdobny, założony równocześnie z budową rezydencji. Ogród ten składał się z dwóch wspomnianych tarasów, przy czym pierwszy z nich, mniejszy i położony bliżej pałacu miał kształt leżącego prostokąta, drugi zaś znacznie większy posiadał formę prostokąta, wydłużonego w kierunku południowym. Zachowała się granica zachodnia ogrodu, wyraźnie zaznaczona rzędem drzew. Najstarsze z nich liczą obecnie około 200 lat. Prawdopodobnie również wschodnia granica ogrodu zaakcentowana była rzędem drzew, z których do naszych czasów zachowały się jedynie formowany jesion i lipa.



Bibliografia

1. Pastorff M. 1876,1905, 1917, 1922,1930
2. Krane, s. 40.